Παρασκευή 25 Δεκεμβρίου 2009
Σάββατο 5 Δεκεμβρίου 2009
Μία εξέγερση που δέν υπήρξε!
Αξιοθαύμαστο στην Ελληνική ιστορία είναι πώς πολύς κόσμος θυμάται γεγονότα 2000 και 3000 χρόνια παλιά αλλά επιλέγει να ξεχνά κάτι που συνέβη πέρσι.
Πανελλαδικά εξεγέρθηκαν νέοι που δεν άντεξαν μία ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ενός παιδιού .
ΟΜΩΣ ο κόσμος θυμάται μόνο τα παρατράγουδα που συνέβησαν στο κέντρο της Αθήνας και επικάλυψαν την ισχύ και το αδιέξοδο των νέων ...
Εμείς δε πρέπει να ξεχάσουμε...
Πανελλαδικά εξεγέρθηκαν νέοι που δεν άντεξαν μία ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ενός παιδιού .
ΟΜΩΣ ο κόσμος θυμάται μόνο τα παρατράγουδα που συνέβησαν στο κέντρο της Αθήνας και επικάλυψαν την ισχύ και το αδιέξοδο των νέων ...
Εμείς δε πρέπει να ξεχάσουμε...
Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2009
Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2009
Ο Μικης Θεωδοράκης απαντά την μόνη άξια απάντηση στην τρομοκρατία που έχω ακούσει ...
«Λεβέντες μου σας καμαρώνω! Είστε οι συνεχιστές του Κολοκοτρώνη, του Ανδρούτσου και του Άρη σε σύγχρονη εκδοχή. Και γι' αυτό η τελευταία ελπίδα του προδομένου λαού μας. Με τη γενναία σας δημόσια αποκήρυξή μου, μου ανοίξατε τα μάτια. Ομολογώ, έστω και καθυστερημένα, ότι υπήρξα ένας ελεεινός και σιχαμερός προδότης-συνεργάτης της χούντας και της αντιλαϊκής δεξιάς και τώρα μετανοιωμένος αποζητώ τη δίκαιη τιμωρία μου.
Το σπίτι μου βρίσκεται σε μικρή πάροδο της οδού Γαριβάλδη, στην Επιφανους 1, και καθώς είμαι ξαπλωμένος έχω απέναντί μου την πλαγιά του Φιλοπάππου, απ' όπου σας είναι πανεύκολο να με κάψετε ζωντανό, για να με λυτρώσετε από τις τύψεις που με ζώνουν. Προς τούτο, έχω ορθάνοιχτα τα παράθυρα μου για να σας διευκολύνω με κίνδυνο να πάθω γρίπη.
Όμως, ποιος λογαριάζει τέτοιες λεπτομέρειες όταν έχει να κάνει με terroristes-τιμωρούς όπως εσείς;...
Je vous remercie»
ΥΓ. «Καημένε Παπαδόπουλε, πού είσαι να καμαρώσεις τη σπορά σου...».
Το σπίτι μου βρίσκεται σε μικρή πάροδο της οδού Γαριβάλδη, στην Επιφανους 1, και καθώς είμαι ξαπλωμένος έχω απέναντί μου την πλαγιά του Φιλοπάππου, απ' όπου σας είναι πανεύκολο να με κάψετε ζωντανό, για να με λυτρώσετε από τις τύψεις που με ζώνουν. Προς τούτο, έχω ορθάνοιχτα τα παράθυρα μου για να σας διευκολύνω με κίνδυνο να πάθω γρίπη.
Όμως, ποιος λογαριάζει τέτοιες λεπτομέρειες όταν έχει να κάνει με terroristes-τιμωρούς όπως εσείς;...
Je vous remercie»
ΥΓ. «Καημένε Παπαδόπουλε, πού είσαι να καμαρώσεις τη σπορά σου...».
Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2009
Explained: P vs. NP ή αλλιώς τρωφή για το μυαλό :)
Explained: P vs. NP
Science and technology journalists pride themselves on the ability to explain complicated ideas in accessible ways, but there are some technical principles that we encounter so often in our reporting that paraphrasing them or writing around them begins to feel like missing a big part of the story. So in a new series of articles called "Explained," MIT News Office staff will explain some of the core ideas in the areas they cover, as reference points for future reporting on MIT research.
In the 1995 Halloween episode of The Simpsons, Homer Simpson finds a portal to the mysterious Third Dimension behind a bookcase, and desperate to escape his in-laws, he plunges through. He finds himself wandering across a dark surface etched with green gridlines and strewn with geometric shapes, above which hover strange equations. One of these is the deceptively simple assertion that P = NP.
In fact, in a 2002 poll, 61 mathematicians and computer scientists said that they thought P probably didn’t equal NP, to only nine who thought it did — and of those nine, several told the pollster that they took the position just to be contrary. But so far, no one’s been able to decisively answer the question one way or the other. Frequently called the most important outstanding question in theoretical computer science, the equivalency of P and NP is one of the seven problems that the Clay Mathematics Institute will give you a million dollars for proving — or disproving. Roughly speaking, P is a set of relatively easy problems, and NP is a set of what seem to be very, very hard problems, so P = NP would imply that the apparently hard problems actually have relatively easy solutions. But the details are more complicated.
Computer science is largely concerned with a single question: How long does it take to execute a given algorithm? But computer scientists don’t give the answer in minutes or milliseconds; they give it relative to the number of elements the algorithm has to manipulate.
Imagine, for instance, that you have an unsorted list of numbers, and you want to write an algorithm to find the largest one. The algorithm has to look at all the numbers in the list: there’s no way around that. But if it simply keeps a record of the largest number it’s seen so far, it has to look at each entry only once. The algorithm’s execution time is thus directly proportional to the number of elements it’s handling — which computer scientists designate N. Of course, most algorithms are more complicated, and thus less efficient, than the one for finding the largest number in a list; but many common algorithms have execution times proportional to N2, or N times the logarithm of N, or the like.
A mathematical expression that involves N’s and N2s and N’s raised to other powers is called a polynomial, and that’s what the “P” in “P = NP” stands for. P is the set of problems whose solution times are proportional to polynomials involving N's.
Obviously, an algorithm whose execution time is proportional to N3 is slower than one whose execution time is proportional to N. But such differences dwindle to insignificance compared to another distinction, between polynomial expressions — where N is the number being raised to a power — and expressions where a number is raised to the Nth power, like, say, 2N.
If an algorithm whose execution time is proportional to N takes a second to perform a computation involving 100 elements, an algorithm whose execution time is proportional to N3 takes almost three hours. But an algorithm whose execution time is proportional to 2N takes 300 quintillion years. And that discrepancy gets much, much worse the larger N grows.
NP (which stands for nondeterministic polynomial time) is the set of problems whose solutions can be verified in polynomial time. But as far as anyone can tell, many of those problems take exponential time to solve. Perhaps the most famous problem in NP, for example, is finding prime factors of a large number. Verifying a solution just requires multiplication, but solving the problem seems to require systematically trying out lots of candidates.
So the question “Does P equal NP?” means “If the solution to a problem can be verified in polynomial time, can it be found in polynomial time?” Part of the question’s allure is that the vast majority of NP problems whose solutions seem to require exponential time are what’s called NP-complete, meaning that a polynomial-time solution to one can be adapted to solve all the others. And in real life, NP-complete problems are fairly common, especially in large scheduling tasks. The most famous NP-complete problem, for instance, is the so-called traveling-salesman problem: given N cities and the distances between them, can you find a route that hits all of them but is shorter than … whatever limit you choose to set?
Given that P probably doesn’t equal NP, however — that efficient solutions to NP problems will probably never be found — what’s all the fuss about? Michael Sipser, the head of the MIT Department of Mathematics and a member of the Computer Science and Artificial Intelligence Lab’s Theory of Computation Group (TOC), says that the P-versus-NP problem is important for deepening our understanding of computational complexity.
“A major application is in the cryptography area,” Sipser says, where the security of cryptographic codes is often ensured by the complexity of a computational task. The RSA cryptographic scheme, which is commonly used for secure Internet transactions — and was invented at MIT — “is really an outgrowth of the study of the complexity of doing certain number-theoretic computations,” Sipser says.
Similarly, Sipser says, “the excitement around quantum computation really boiled over when Peter Shor” — another TOC member — “discovered a method for factoring numbers on a quantum computer. Peter's breakthrough inspired an enormous amount of research both in the computer science community and in the physics community.” Indeed, for a while, Shor’s discovery sparked the hope that quantum computers, which exploit the counterintuitive properties of extremely small particles of matter, could solve NP-complete problems in polynomial time. But that now seems unlikely: the factoring problem is actually one of the few hard NP problems that is not known to be NP-complete.
Sipser also says that “the P-versus-NP problem has become broadly recognized in the mathematical community as a mathematical question that is fundamental and important and beautiful. I think it has helped bridge the mathematics and computer science communities.”
But if, as Sipser says, “complexity adds a new wrinkle on old problems” in mathematics, it’s changed the questions that computer science asks. “When you’re faced with a new computational problem,” Sipser says, “what the theory of NP-completeness offers you is, instead of spending all of your time looking for a fast algorithm, you can spend half your time looking for a fast algorithm and the other half of your time looking for a proof of NP-completeness.”
Sipser points out that some algorithms for NP-complete problems exhibit exponential complexity only in the worst-case scenario and that, in the average case, they can be more efficient than polynomial-time algorithms. But even there, NP-completeness “tells you something very specific,” Sipser says. “It tells you that if you’re going to look for an algorithm that’s going to work in every case and give you the best solution, you’re doomed: don’t even try. That’s useful information.”
Science and technology journalists pride themselves on the ability to explain complicated ideas in accessible ways, but there are some technical principles that we encounter so often in our reporting that paraphrasing them or writing around them begins to feel like missing a big part of the story. So in a new series of articles called "Explained," MIT News Office staff will explain some of the core ideas in the areas they cover, as reference points for future reporting on MIT research.
In the 1995 Halloween episode of The Simpsons, Homer Simpson finds a portal to the mysterious Third Dimension behind a bookcase, and desperate to escape his in-laws, he plunges through. He finds himself wandering across a dark surface etched with green gridlines and strewn with geometric shapes, above which hover strange equations. One of these is the deceptively simple assertion that P = NP.
In fact, in a 2002 poll, 61 mathematicians and computer scientists said that they thought P probably didn’t equal NP, to only nine who thought it did — and of those nine, several told the pollster that they took the position just to be contrary. But so far, no one’s been able to decisively answer the question one way or the other. Frequently called the most important outstanding question in theoretical computer science, the equivalency of P and NP is one of the seven problems that the Clay Mathematics Institute will give you a million dollars for proving — or disproving. Roughly speaking, P is a set of relatively easy problems, and NP is a set of what seem to be very, very hard problems, so P = NP would imply that the apparently hard problems actually have relatively easy solutions. But the details are more complicated.
Computer science is largely concerned with a single question: How long does it take to execute a given algorithm? But computer scientists don’t give the answer in minutes or milliseconds; they give it relative to the number of elements the algorithm has to manipulate.
Imagine, for instance, that you have an unsorted list of numbers, and you want to write an algorithm to find the largest one. The algorithm has to look at all the numbers in the list: there’s no way around that. But if it simply keeps a record of the largest number it’s seen so far, it has to look at each entry only once. The algorithm’s execution time is thus directly proportional to the number of elements it’s handling — which computer scientists designate N. Of course, most algorithms are more complicated, and thus less efficient, than the one for finding the largest number in a list; but many common algorithms have execution times proportional to N2, or N times the logarithm of N, or the like.
A mathematical expression that involves N’s and N2s and N’s raised to other powers is called a polynomial, and that’s what the “P” in “P = NP” stands for. P is the set of problems whose solution times are proportional to polynomials involving N's.
Obviously, an algorithm whose execution time is proportional to N3 is slower than one whose execution time is proportional to N. But such differences dwindle to insignificance compared to another distinction, between polynomial expressions — where N is the number being raised to a power — and expressions where a number is raised to the Nth power, like, say, 2N.
If an algorithm whose execution time is proportional to N takes a second to perform a computation involving 100 elements, an algorithm whose execution time is proportional to N3 takes almost three hours. But an algorithm whose execution time is proportional to 2N takes 300 quintillion years. And that discrepancy gets much, much worse the larger N grows.
NP (which stands for nondeterministic polynomial time) is the set of problems whose solutions can be verified in polynomial time. But as far as anyone can tell, many of those problems take exponential time to solve. Perhaps the most famous problem in NP, for example, is finding prime factors of a large number. Verifying a solution just requires multiplication, but solving the problem seems to require systematically trying out lots of candidates.
So the question “Does P equal NP?” means “If the solution to a problem can be verified in polynomial time, can it be found in polynomial time?” Part of the question’s allure is that the vast majority of NP problems whose solutions seem to require exponential time are what’s called NP-complete, meaning that a polynomial-time solution to one can be adapted to solve all the others. And in real life, NP-complete problems are fairly common, especially in large scheduling tasks. The most famous NP-complete problem, for instance, is the so-called traveling-salesman problem: given N cities and the distances between them, can you find a route that hits all of them but is shorter than … whatever limit you choose to set?
Given that P probably doesn’t equal NP, however — that efficient solutions to NP problems will probably never be found — what’s all the fuss about? Michael Sipser, the head of the MIT Department of Mathematics and a member of the Computer Science and Artificial Intelligence Lab’s Theory of Computation Group (TOC), says that the P-versus-NP problem is important for deepening our understanding of computational complexity.
“A major application is in the cryptography area,” Sipser says, where the security of cryptographic codes is often ensured by the complexity of a computational task. The RSA cryptographic scheme, which is commonly used for secure Internet transactions — and was invented at MIT — “is really an outgrowth of the study of the complexity of doing certain number-theoretic computations,” Sipser says.
Similarly, Sipser says, “the excitement around quantum computation really boiled over when Peter Shor” — another TOC member — “discovered a method for factoring numbers on a quantum computer. Peter's breakthrough inspired an enormous amount of research both in the computer science community and in the physics community.” Indeed, for a while, Shor’s discovery sparked the hope that quantum computers, which exploit the counterintuitive properties of extremely small particles of matter, could solve NP-complete problems in polynomial time. But that now seems unlikely: the factoring problem is actually one of the few hard NP problems that is not known to be NP-complete.
Sipser also says that “the P-versus-NP problem has become broadly recognized in the mathematical community as a mathematical question that is fundamental and important and beautiful. I think it has helped bridge the mathematics and computer science communities.”
But if, as Sipser says, “complexity adds a new wrinkle on old problems” in mathematics, it’s changed the questions that computer science asks. “When you’re faced with a new computational problem,” Sipser says, “what the theory of NP-completeness offers you is, instead of spending all of your time looking for a fast algorithm, you can spend half your time looking for a fast algorithm and the other half of your time looking for a proof of NP-completeness.”
Sipser points out that some algorithms for NP-complete problems exhibit exponential complexity only in the worst-case scenario and that, in the average case, they can be more efficient than polynomial-time algorithms. But even there, NP-completeness “tells you something very specific,” Sipser says. “It tells you that if you’re going to look for an algorithm that’s going to work in every case and give you the best solution, you’re doomed: don’t even try. That’s useful information.”
Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2009
Τετάρτη 21 Οκτωβρίου 2009
Νέα κυβέρνηση στον τόπο...
Οι εκλογές έγιναν στην Ελλάδα και ο λαός επέλεξε νέα κυβέρνηση.
Ο χρόνος θα δείξει αν θα ανταποκριθεί στις δυσκολίες και τις ανάγκες του λαού.
Υπάρχουν όμως και οι εθνικές κρίσεις και οι εκεί δύσκολες καταστάσεις που μπορεί να προκύψουν.
Ελπίζω μόνο να μην αποδειχθούν και πάλι λίγοι σε καταστάσεις επείγουσας ανάγκης όπως επί ιμίων.
Τότε μπορεί να μας λένε πως γλιτώσαμε τον πόλεμο αλλά χάσαμε την τακτική μάχη που είχε διεξαχθεί στο πεδίο μάχης αιγαίο.
Το αντίπαλο στρατόπεδο παρέταξε την δύναμή του στο δικό μας πεδίο μάχης και αποχωρήσαμε και οι δύο!
Ισοπαλία θα ήταν εάν αποχωρούσε από την έδρα μας ο εισβολέας!
Ήττα εάν επικρατούσε ο εισβολέας σε μάχη στο γήπεδο
Σπουδαία νίκη είναι αυτό που πέτυχαν οι Τούρκοι, οι οποίοι έκαναν τον εχθρό να χάσει την θέληση να αντισταθεί και πέτυχαν να τον διώξουν από την έδρα του!
Πλέον De facto η έδρα αυτή θεωρείται κοινή.
Οι παραβιάσεις οι επονομαζόμενες είναι για εμάς τα κουτορνίθια που δε καταλάβαμε πως το γήπεδο άλλαξε ιδιοκτησία και δε μας το είπανε ποτέ.
Η αλήθεια είναι πως η χρονιά εκείνη δεν έχει γραφτεί ακόμη στην ιστορία όπως και δε συμφέρει τους κυβερνώντες.
Σημείωση : Το άρθρο που ακολουθεί ,έχει δημοσιευθεί στο περιοδικό” ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ “και ανήκει στον δημοσιογράφο Πανό Πικραμένο.
Το χρονικό της κρίσης των Ιμίων
• 26 Δεκεμβρίου 1995: Το τουρκικό φορτηγό πλοίο «Φιγκεν Ακάντ» προσαράζει στις βραχονησίδες Ίμια. Ο Τούρκος πλοίαρχος ισχυρίζεται ότι βρίσκεται σε τουρκικά χωρικά ύδατα και αρχικά αρνείται να δεχθεί βοήθεια από ελληνικά μέσα έρευνας και διάσωσης.
• 28 Δεκεμβρίου: ελληνικά ρυμουλκά απεγκλωβίζουν το τούρκικο πλοίο και οδηγείται στην Τουρκία.
• 29 Δεκεμβρίου 1995: Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών εκδίδει ρηματική διακοίνωση, στην οποία τα Ίμια χαρακτηρίζονται ως τουρκικό έδαφος.
• 10 Ιανουαρίου 1996: Η Ελλάδα απορρίπτει τους ισχυρισμούς του τουρκικού ΥΠ.ΕΞ. με άλλη ρηματική διακοίνωση, στην οποία αναφέρεται η συνθήκη των Παρισίων του 1947, με την οποία οι βραχονησίδες Ίμια παραχωρήθηκαν από την Ιταλία στην Ελλάδα, κατά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων.
• 4 Ιανουαρίου: Ο Αμερικάνος πρόεδρος, Μπιλ Κλίντον, σε επιστολή του προς Ελληνοαμερικανό γερουσιαστή, αναφέρει: Φοβάμαι θερμό επεισόδιο.
• 19 Ιανουαρίου: Στην Ελλάδα πρωθυπουργός γίνεται ο Κ. Σημίτης.
• 25 Ιανουαρίου 1996: Ο δήμαρχος Καλύμνου, Δ. Διακομιχάλης συνοδευόμενος από τον Αστυνομικό Διευθυντή της Καλύμνου, Γ. Ριόλα, υψώνουν στα Ίμια την ελληνική σημαία.
• 28 Ιανουαρίου 1996: Μία ομάδα Τούρκων δημοσιογράφων της εφημερίδας «Χουριέτ» προσεγγίζει τα Ίμια με ελικόπτερο, υποστέλλει την ελληνική σημαία και υψώνει την τουρκική. Άνδρες του περιπολικού «Παναγόπουλος» στις 08:00 αντιλαμβάνονται την τουρκική σημαία.
Ο αρχηγός Γ.Ε.Ν. δίνει εντολή στον πλοίαρχο του περιπολικού «Αντωνίου» να σπεύσει στα Ίμια, να αφαιρέσει την τουρκική σημαία και να υψώσει ξανά την ελληνική. Ο Αρχηγός Γ.Ε.Ν. επικοινωνεί με τον Αρχηγό Γ.Ε.ΕΘ.Α., ναύαρχο Λυμπέρη, τον οποίο ενημερώνει για τα γεγονότα. Ο Αρχηγός Γ.Ε.ΕΘ.Α. επιδοκιμάζει τις κινήσεις του Α/Γ.Ε.Ν. και παράλληλα ενημερώνει τον υπουργό Εθνικής Αμύνης, Γεράσιμο Αρσένη.
Όπως αναφέρει ο ίδιος ο ναύαρχος Λυμπέρης, επικοινωνεί με το Ναυτικό Διοικητή Αιγαίου, αρχιπλοίαρχο Ι. Καλλιγιάννη, τον οποίο συμβουλεύει όπως η σημαία υψωθεί μέσω δημάρχου Καλύμνου και όχι απευθείας από το πολεμικό πλοίο. Η επικοινωνία, όμως, δεν κατέστη δυνατή με το πλοίο και η σημαία υψώθηκε από το πλήρωμα του περιπολικού «Αντωνίου» .
• 30 Ιανουαρίου 1996: Δημοσιεύεται σχέδιο, σύμφωνα με το οποίο οι Τούρκοι διεκδικούν το σύνολο των βραχονησίδων, οι οποίες βρίσκονται κοντά στα Τουρκικά παράλια.
- Από το πρωί στην περιοχή επικρατεί ένταση. - Το απόγευμα, ελληνικά και τουρκικά πολεμικά πλοία έχουν σπεύσει στην ευρύτερη περιοχή των Ιμίων και βρίσκονται σε διάταξη μάχης.
- Ταυτόχρονα, άνδρες των Ο.Υ.Κ. αποβιβάζονται στα Ανατολικά Ίμια και δυνάμεις των Ειδικών Δυνάμεων στην Καλόλιμνο.
- Στις 23:00 διατάσσεται επιστράτευση στις στρατιωτικές δυνάμεις Έβρου και νήσων του Αιγαίου.
• 30/31 Ιανουαρίου 1996: Τη νύχτα, οι καιρικές συνθήκες είναι εξαιρετικά κακές. Βρέχει συνεχώς και η ορατότητα στην κυριολεξία είναι μηδέν. Στη 01:15 Τούρκοι κομάντος διαφεύγουν της προσοχής των στελεχών του Πολεμικού Ναυτικού που επιτηρούν τα Ίμια και αποβιβάζονται στη μικρή Ίμια, στην οποία δε βρίσκονται ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις. Υψώνουν την τουρκική σημαία. Θα παραμείνουν επτά ώρες.
Το γεγονός διαπιστώνεται από το περιπολικό «Αντωνίου» και επιβεβαιώνεται από ελικόπτερο ΑΒ-212 ASW της Φρεγάτας «Ναυαρίνο».
Στις 5:30 το ελικόπτερο επιστρέφοντας καταπέφτει στη θάλασσα. Σκοτώνονται οι αξιωματικοί που επέβαιναν, Χ. Καραθανάσης, Ε. Γιαλοψός, Π. Βλαχάκος.
- Το ΚΥΣΕΑ, ύστερα από μαραθώνια σύσκεψη, απορρίπτει το ενδεχόμενο ανακατάληψης των Ιμίων, για να αποφύγει την πολεμική σύρραξη.
· Στις 06:10 το πρωί, οι υπουργοί Αμύνης και Εξωτερικών, Γ. Αρσένης και Θ. Πάγκαλος, ανακοινώνουν τη συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας με προσωπική παρέμβαση του Προέδρου των Η.Π.Α., Μπιλ Κλίντον, και του διαμεσολαβητή Ρ. Χόλμπρουκ.
Οι ελληνικές δυνάμεις αποχωρούν από τα Ίμια παίρνοντας μαζί και την ελληνική σημαία. Το ίδιο πράττουν και οι Τούρκοι καταδρομείς.
Πτώση ή κατάρριψη;
Ο τότε υπουργός Εθνικής Αμύνης, κος Γ. Αρσένης, απέδωσε την πτώση του ελικοπτέρου στο φαινόμενο vertigo, δηλαδή την απώλεια προσανατολισμού του πιλότου, λόγω του σκότους και των καιρικών συνθηκών. Σημειώνεται ότι τα ελικόπτερα αυτού του τύπου δεν είναι κατασκευασμένα για νυκτερινές πτήσεις:
«Εμείς στείλαμε, αν και νύχτα, το μοιραίο ελικόπτερο να ανιχνεύσει αυτόν τον βράχο. Ήταν περίπου κατά τις 5.30 π.μ. που εντόπισε (το ελικόπτερο) με τους δικούς του προβολείς δέκα περίπου άτομα σ αυτόν το βράχο. Μας πέρασε αυτό το μήνυμα και επιστρέφοντας στη φρεγάτα ο πιλότος ζαλίστηκε και το ελικόπτερο έπεσε στη θάλασσα και χάσαμε τρεις θαυμάσιους αξιωματικούς στην εκτέλεση του καθήκοντος, δήλωσε ο Γ. Αρσένης.
Η πτώση του ελικοπτέρου, οι συνεχείς καταγγελίες συγγενών των νεκρών αξιωματικών, σε συνδυασμό με την επιμονή του υπουργείου Εθνικής Αμύνης να μην παρουσιάσει τα συντρίμμια του ελικοπτέρου, ερέθισε τη δυσπιστία της κοινής γνώμης και πυροδότησε μία σειρά από σενάρια:
Στη 1 Φεβρουαρίου 1996 η εφημερίδα «Απογευματινή» αποκαλύπτει εμπιστευτικό σήμα του πιλότου του ελικοπτέρου που έστειλε στις 4.49 τα ξημερώματα της 31ης Ιανουαρίου. Ο πιλότος ανέφερε κατά λέξη προς τη φρεγάτα «Ναυαρίνο»: «Έχω ένδειξη master caution (γενική ηλεκτρονική βλάβη), emergency (κίνδυνος)».
Σύμφωνα με τους ειδικούς, η ένδειξη master caution σημαίνει ότι είτε το ελικόπτερο δέχεται ηλεκτρονική παρεμβολή, είτε ότι υπάρχει μηχανική βλάβη, οπότε και ανάβει το αντίστοιχο λαμπάκι. Αμέσως μετά, όμως, ο πιλότος προσθέτει: «αλλά το λαμπάκι δε δείχνει τίποτε».
Το δημοσίευμα αυτό, το οποίο όσο γνωρίζουμε δεν έχει διαψευσθεί, ενίσχυσε τις φήμες περί ηλεκτρονικής παρεμβολής που οδήγησε το ελικόπτερο στο βυθό της θάλασσας. Όμως οι συσκευές ηλεκτρονικού πολέμου των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων δεν κατέγραψαν ουδεμία παρεμβολή, ούτε και υπήρξε άλλο στοιχείο που να συνηγορεί σε αυτήν την εκδοχή.
Ένα δεύτερο σενάριο αναφέρει ότι το ελικόπτερο κατερρίφθη κατά λάθος από ελληνικά πυρά, όταν ο πιλότος άθελά του το οδήγησε εντός ακτίνας δράσης των αυτοματοποιημένων πυροβόλων «Φάλαγξ», που διαθέτουν οι φρεγάτες του Πολεμικού Ναυτικού. Τα πυροβόλα αυτά ενεργοποιούνται αυτόματα, όταν ένα ιπτάμενο αντικείμενο (π.χ. πύραυλος) πλησιάζει σε μία ορισμένη απόσταση μία φρεγάτα.
Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία ένδειξη που να επιβεβαιώνει αυτήν την εκδοχή, εκτός, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι, από την επιμονή όλων των υπουργών Αμύνης να μη δοθούν στη δημοσιότητα ευκρινείς φωτογραφίες των συντριμμιών του ελικοπτέρου.
Το κυρίαρχο, όμως, σενάριο παραμένει αυτό της κατάρριψης του ελικοπτέρου από τους Τούρκους καταδρομείς που βρίσκονταν στο νησί. Την άποψη αυτή ενίσχυσαν οι εικόνες που μεταδόθηκαν μετά την ανάσυρση του ελικοπτέρου από το βυθό, που έδειχναν μία σειρά οπών στο κυρίως σώμα του σκάφους.
Σύμφωνα με την εξήγηση που δόθηκε, επρόκειτο για υποδοχείς μπουλονιών τα οποία έσπασαν κατά την πρόσκρουση του ελικοπτέρου στο νερό.
Το διπλωματικό παρασκήνιο στην Ουάσιγκτον
Η νύχτα αυτή απετέλεσε σημείο καμπής για την ελληνική πολιτική στο Αιγαίο. Όσοι χειρίστηκαν την κρίση και, ειδικά, ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, που ευχαρίστησε την αμερικανική πλευρά μέσα στο Κοινοβούλιο και ο υπουργός Εξωτερικών, Θεόδωρος Πάγκαλος, δέχθηκαν σφοδρές επικρίσεις, ενώ δεν ήταν λίγοι όσοι μίλησαν για εθνική μειοδοσία.
Σύμφωνα με πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, το απόγευμα της 31ης Ιανουαρίου 1996, κατά τη διάρκεια δεξίωσης στη Γερουσία των Η.Π.Α., Αμερικανοί επίσημοι διοχέτευαν την πληροφορία ότι τις προσεχείς ώρες οι Τούρκοι θα καταλάμβαναν ελληνική βραχονησίδα στην περιοχή των Ιμίων.
Το γεγονός κατεγράφη από παριστάμενους Έλληνες διπλωμάτες και στρατιωτικούς, οι οποίοι ενημέρωσαν την Αθήνα τηλεγραφικά και τηλεφωνικά και συγκεκριμένα από τον τότε Επιτετραμένο της ελληνικής πρεσβείας στην Ουάσιγκτον, Κ. Κοκώση.
Η πληροφορία διοχετευόταν, αφού είχε προηγηθεί η προσωπική διαμεσολάβηση του τότε προέδρου των Η.Π.Α., Μπιλ Κλίντον, η οποία είχε θεωρηθεί «επιτυχής». Το πώς η πρωθυπουργός της Τουρκίας, Τανσού Τσιλέρ, βρήκε το σθένος να προχωρήσει στην κατάληψη των μικρών Ιμίων, μετά την παρέμβαση του προέδρου των Η.Π.Α., παραμένει ακόμη αναπάντητο.
Στη 1 Φεβρουαρίου 1996, ημερομηνία ανακοίνωσης της λήξης της κρίσης, ο τότε εκπρόσωπος του Σταίητ Ντηπάρτμεντ, Νίκολας Μπερνς, κατά την τακτική ενημέρωση Τύπου, δηλώνει προκλητικά ότι: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες από σήμερα δεν αναγνωρίζουν ελληνική κυριαρχία στη βραχονησίδα Ίμια», συμπληρώνοντας ότι το ίδιο ισχύει «για μία σειρά νησάκια κατά μήκος των ακτών του Ανατολικού Αιγαίου, τα οποία έχουν το ίδιο καθεστώς με τα ΄Ιμια και δεν είναι μεγαλύτερα από το κτήριο του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών».
Ο Ν. Μπερνς απαντώντας σε ερωτήσεις Ελλήνων ανταποκριτών αρχικά παραδέχθηκε ότι υπάρχει λίστα με ονόματα βραχονησίδων. Ο θόρυβος που προεκλίθη τότε στην Ελλάδα, αλλά και σε κύκλους της ομογένειας, την επομένη ανάγκασε το Ν. Μπερνς να ανακαλέσει τη δήλωση περί λίστας, όχι όμως και τη δήλωση περί μη αναγνώρισης της ελληνικής κυριαρχίας στα Ίμια.
Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Ν. Μπερνς απαντώντας σε επίμονες ερωτήσεις δήλωσε κατ΄ επανάληψη ότι οι Η.Π.Α. δεν αναγνωρίζουν στα Ίμια ούτε τουρκική κυριαρχία, ονομάζοντάς τα, όμως, με το όνομα που τα νησιά είναι γνωστά στην Τουρκία, δηλαδή ‘Καρντάκ’.
Σημειώνεται ότι η κυβέρνηση Σημίτη ουδέποτε διαμαρτυρήθηκε για τη δήλωση Μπερνς περί μη ελληνικής κυριαρχίας στα Ίμια, παρά το ότι, μέχρι εκείνην τη στιγμή, σταθερή θέση των Αμερικανών για την κρίση ήταν ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν παίρνουν θέση. Ελλάδα και Τουρκία είναι σύμμαχοί μας και οφείλουν να παρακαθίσουν σε συνομιλίες για την επίλυση των διαφορών τους».
Το νομικό καθεστώς των Ιμίων
Η Μαρία Γαβουνέλη, δικηγόρος και επιστημονική συνεργάτης του Ελληνικού Ινστιτούτου Διεθνούς και Αλλοδαπού Δικαίου, σε μελέτη της για το νομικό καθεστώς που διέπει τις νησίδες των Ιμίων αναφέρει:
«Την επαύριο του επεισοδίου στις νησίδες Ίμια στις 30/31 Ιανουαρίου 1996, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών σημείωνε επισήμως ότι εξαιτίας της απουσίας συνολικής διμερούς συμφωνίας μεταξύ των δύο χωρών…υπάρχουν εκατοντάδες μικρά νησιά, νησίδες και βραχονησίδες στο Αιγαίο…[των οποίων] το καθεστώς παραμένει αδιευκρίνιστο, ανακοίνωνε δε ότι προχωρά στην εκπόνηση νομικής μελέτης για το καθεστώς των σχηματισμών αυτών.
Τα νησιά αυτά συνιστούν terra nullius, είναι αδέσποτα και ως εκ τούτου αποτελούν γκρίζες ζώνες κυριαρχίας. Η επίσημη τουρκική θέση εμφαίνεται σε μία στρατιωτική έκθεση, σύμφωνα με την οποία: ‘…τα νησιά του Αιγαίου που δεν αναφέρονται σε καμμιά συνθήκη και δεν κατελήφθησαν από την Ελλάδα κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων, καθώς και τα νησιά, νησίδες και βραχονησίδες που βρίσκονται σε απόσταση μικρότερη των έξι μιλίων από τις τουρκικές ακτές ανήκουν νομίμως στην Τουρκία, διάδοχη χώρα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας…
Η Τουρκία διατηρεί κυριότητα επί των νήσων αυτών, με την εξαίρεση αυτών που δόθηκαν στην Ελλάδα με το άρθρο 12 της Συνθήκης της Λωζάννης’ [Κούρκουλας 1997].»
Terrae nullius - αδέσποτα εδάφη
Ο κύριος τρόπος απόκτησης τίτλου κυριότητας επί εδάφους παραμένει, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, η κατάληψη [Ρούκουνας 1982: 30-48]. Η έννοια του αδέσποτου εδάφους χρησιμοποιήθηκε προεχόντως για να δικαιολογήσει νόμιμο τίτλο επί των προσφάτως ανακαλυφθέντων εδαφών της Αμερικής και της Αυστραλίας, κατά την εποχή των ανακαλύψεων.
Σήμερα, χρησιμοποιείται ενίοτε για βραχονησίδες στη μέση του ωκεανού, που αποκτούν ξαφνικά ιδιαίτερο πολιτικό και οικονομικό ενδιαφέρον λόγω της στρατηγικής τους θέσης. Κλασικά παραδείγματα αποτελούν η ακατοίκητη βραχονησίδα Rockall στη μέση του Ατλαντικού [Symmonds 1982] και τα εντόνως αμφισβητούμενα νησιά Nansha ή Spratly στη Νότια Θάλασσα της Κίνας [Joyner 1998: 193-236].
Με πάνω από 2.000 χρόνια χαρτογραφημένης ιστορίας, το Αιγαίο Πέλαγος είναι μάλλον απίθανο να περιλαμβάνει τέτοια αδέσποτα εδάφη.
Μετά τις αξέχαστες δηλώσεις του Έλληνα πρωθυπουργό στην βουλή “Ευχαριστούμε τις Ηνωμένες Πολιτείες ” ο Λευκός Οίκος στις 16 Φεβρουαρίου 1996, ανακοίνωσε, ότι κ. Σημίτης θα επισκεφθεί την Ουάσιγκτον στις 9 Απριλίου, για συνάντηση με τον Αμερικανό Πρόεδρο.
Με βάση τις παραπάνω εξελίξεις, είναι πρόδηλο, πως κάτω υπό την πίεση της κρίσης στα Ίμια και την απειλή του πολέμου, η Ελληνική πλευρά αποδέχθηκε την αμερικανική πρόταση, που βασικά υπέδειξε ο κ. Χόλμπρουκ.
Με το πέρας της κρίσης, ο. Χόλμπρουκ φιλοδοξούσε να επισκεφθεί Αθήνα και Άγκυρα, για να την υλοποιήσει. Ο κ. Πάγκαλος, όταν συνειδητοποίησε τι επρόκειτο να συμβεί, δεν τον δέχθηκε. Τον κήρυξε ανεπιθύμητο. Έτσι, η επίσκεψη Χόλμπρουκ ματαιώθηκε.
Ακολούθησε, όπως είδαμε, η ιστορία της κατασκευασμένης Νότας του Σταίητ Ντηπάρτμεντ, η οποία κατέρρευσε. Στη συνέχεια, η δήλωση Κλίντον, με τα γνωστά επακόλουθα. Και αφού εξαντλήθηκαν όλες οι μεθοδεύσεις, αποφασίστηκε η επίσκεψη Σημίτη στις Ηνωμένες Πολιτείες, που έριξε άπλετο φως στα τεκταινόμενα. Ο Πρωθυπουργός κ. Σημίτης ξεκαθάρισε πλήρως την όλη εικόνα.
πηγές ; multiblogs..& greeknewsonline..,video-youtube
greece.gif
Μακάρια η χώρα που δέ χρειάζεται άλλου ήρωες
Χριστόδουλος Καραθανάσης
Παναγιώτης Βλαχάκος
Έκτορας Γιαλοψός
Ο χρόνος θα δείξει αν θα ανταποκριθεί στις δυσκολίες και τις ανάγκες του λαού.
Υπάρχουν όμως και οι εθνικές κρίσεις και οι εκεί δύσκολες καταστάσεις που μπορεί να προκύψουν.
Ελπίζω μόνο να μην αποδειχθούν και πάλι λίγοι σε καταστάσεις επείγουσας ανάγκης όπως επί ιμίων.
Τότε μπορεί να μας λένε πως γλιτώσαμε τον πόλεμο αλλά χάσαμε την τακτική μάχη που είχε διεξαχθεί στο πεδίο μάχης αιγαίο.
Το αντίπαλο στρατόπεδο παρέταξε την δύναμή του στο δικό μας πεδίο μάχης και αποχωρήσαμε και οι δύο!
Ισοπαλία θα ήταν εάν αποχωρούσε από την έδρα μας ο εισβολέας!
Ήττα εάν επικρατούσε ο εισβολέας σε μάχη στο γήπεδο
Σπουδαία νίκη είναι αυτό που πέτυχαν οι Τούρκοι, οι οποίοι έκαναν τον εχθρό να χάσει την θέληση να αντισταθεί και πέτυχαν να τον διώξουν από την έδρα του!
Πλέον De facto η έδρα αυτή θεωρείται κοινή.
Οι παραβιάσεις οι επονομαζόμενες είναι για εμάς τα κουτορνίθια που δε καταλάβαμε πως το γήπεδο άλλαξε ιδιοκτησία και δε μας το είπανε ποτέ.
Η αλήθεια είναι πως η χρονιά εκείνη δεν έχει γραφτεί ακόμη στην ιστορία όπως και δε συμφέρει τους κυβερνώντες.
Σημείωση : Το άρθρο που ακολουθεί ,έχει δημοσιευθεί στο περιοδικό” ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ “και ανήκει στον δημοσιογράφο Πανό Πικραμένο.
Το χρονικό της κρίσης των Ιμίων
• 26 Δεκεμβρίου 1995: Το τουρκικό φορτηγό πλοίο «Φιγκεν Ακάντ» προσαράζει στις βραχονησίδες Ίμια. Ο Τούρκος πλοίαρχος ισχυρίζεται ότι βρίσκεται σε τουρκικά χωρικά ύδατα και αρχικά αρνείται να δεχθεί βοήθεια από ελληνικά μέσα έρευνας και διάσωσης.
• 28 Δεκεμβρίου: ελληνικά ρυμουλκά απεγκλωβίζουν το τούρκικο πλοίο και οδηγείται στην Τουρκία.
• 29 Δεκεμβρίου 1995: Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών εκδίδει ρηματική διακοίνωση, στην οποία τα Ίμια χαρακτηρίζονται ως τουρκικό έδαφος.
• 10 Ιανουαρίου 1996: Η Ελλάδα απορρίπτει τους ισχυρισμούς του τουρκικού ΥΠ.ΕΞ. με άλλη ρηματική διακοίνωση, στην οποία αναφέρεται η συνθήκη των Παρισίων του 1947, με την οποία οι βραχονησίδες Ίμια παραχωρήθηκαν από την Ιταλία στην Ελλάδα, κατά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων.
• 4 Ιανουαρίου: Ο Αμερικάνος πρόεδρος, Μπιλ Κλίντον, σε επιστολή του προς Ελληνοαμερικανό γερουσιαστή, αναφέρει: Φοβάμαι θερμό επεισόδιο.
• 19 Ιανουαρίου: Στην Ελλάδα πρωθυπουργός γίνεται ο Κ. Σημίτης.
• 25 Ιανουαρίου 1996: Ο δήμαρχος Καλύμνου, Δ. Διακομιχάλης συνοδευόμενος από τον Αστυνομικό Διευθυντή της Καλύμνου, Γ. Ριόλα, υψώνουν στα Ίμια την ελληνική σημαία.
• 28 Ιανουαρίου 1996: Μία ομάδα Τούρκων δημοσιογράφων της εφημερίδας «Χουριέτ» προσεγγίζει τα Ίμια με ελικόπτερο, υποστέλλει την ελληνική σημαία και υψώνει την τουρκική. Άνδρες του περιπολικού «Παναγόπουλος» στις 08:00 αντιλαμβάνονται την τουρκική σημαία.
Ο αρχηγός Γ.Ε.Ν. δίνει εντολή στον πλοίαρχο του περιπολικού «Αντωνίου» να σπεύσει στα Ίμια, να αφαιρέσει την τουρκική σημαία και να υψώσει ξανά την ελληνική. Ο Αρχηγός Γ.Ε.Ν. επικοινωνεί με τον Αρχηγό Γ.Ε.ΕΘ.Α., ναύαρχο Λυμπέρη, τον οποίο ενημερώνει για τα γεγονότα. Ο Αρχηγός Γ.Ε.ΕΘ.Α. επιδοκιμάζει τις κινήσεις του Α/Γ.Ε.Ν. και παράλληλα ενημερώνει τον υπουργό Εθνικής Αμύνης, Γεράσιμο Αρσένη.
Όπως αναφέρει ο ίδιος ο ναύαρχος Λυμπέρης, επικοινωνεί με το Ναυτικό Διοικητή Αιγαίου, αρχιπλοίαρχο Ι. Καλλιγιάννη, τον οποίο συμβουλεύει όπως η σημαία υψωθεί μέσω δημάρχου Καλύμνου και όχι απευθείας από το πολεμικό πλοίο. Η επικοινωνία, όμως, δεν κατέστη δυνατή με το πλοίο και η σημαία υψώθηκε από το πλήρωμα του περιπολικού «Αντωνίου» .
• 30 Ιανουαρίου 1996: Δημοσιεύεται σχέδιο, σύμφωνα με το οποίο οι Τούρκοι διεκδικούν το σύνολο των βραχονησίδων, οι οποίες βρίσκονται κοντά στα Τουρκικά παράλια.
- Από το πρωί στην περιοχή επικρατεί ένταση. - Το απόγευμα, ελληνικά και τουρκικά πολεμικά πλοία έχουν σπεύσει στην ευρύτερη περιοχή των Ιμίων και βρίσκονται σε διάταξη μάχης.
- Ταυτόχρονα, άνδρες των Ο.Υ.Κ. αποβιβάζονται στα Ανατολικά Ίμια και δυνάμεις των Ειδικών Δυνάμεων στην Καλόλιμνο.
- Στις 23:00 διατάσσεται επιστράτευση στις στρατιωτικές δυνάμεις Έβρου και νήσων του Αιγαίου.
• 30/31 Ιανουαρίου 1996: Τη νύχτα, οι καιρικές συνθήκες είναι εξαιρετικά κακές. Βρέχει συνεχώς και η ορατότητα στην κυριολεξία είναι μηδέν. Στη 01:15 Τούρκοι κομάντος διαφεύγουν της προσοχής των στελεχών του Πολεμικού Ναυτικού που επιτηρούν τα Ίμια και αποβιβάζονται στη μικρή Ίμια, στην οποία δε βρίσκονται ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις. Υψώνουν την τουρκική σημαία. Θα παραμείνουν επτά ώρες.
Το γεγονός διαπιστώνεται από το περιπολικό «Αντωνίου» και επιβεβαιώνεται από ελικόπτερο ΑΒ-212 ASW της Φρεγάτας «Ναυαρίνο».
Στις 5:30 το ελικόπτερο επιστρέφοντας καταπέφτει στη θάλασσα. Σκοτώνονται οι αξιωματικοί που επέβαιναν, Χ. Καραθανάσης, Ε. Γιαλοψός, Π. Βλαχάκος.
- Το ΚΥΣΕΑ, ύστερα από μαραθώνια σύσκεψη, απορρίπτει το ενδεχόμενο ανακατάληψης των Ιμίων, για να αποφύγει την πολεμική σύρραξη.
· Στις 06:10 το πρωί, οι υπουργοί Αμύνης και Εξωτερικών, Γ. Αρσένης και Θ. Πάγκαλος, ανακοινώνουν τη συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας με προσωπική παρέμβαση του Προέδρου των Η.Π.Α., Μπιλ Κλίντον, και του διαμεσολαβητή Ρ. Χόλμπρουκ.
Οι ελληνικές δυνάμεις αποχωρούν από τα Ίμια παίρνοντας μαζί και την ελληνική σημαία. Το ίδιο πράττουν και οι Τούρκοι καταδρομείς.
Πτώση ή κατάρριψη;
Ο τότε υπουργός Εθνικής Αμύνης, κος Γ. Αρσένης, απέδωσε την πτώση του ελικοπτέρου στο φαινόμενο vertigo, δηλαδή την απώλεια προσανατολισμού του πιλότου, λόγω του σκότους και των καιρικών συνθηκών. Σημειώνεται ότι τα ελικόπτερα αυτού του τύπου δεν είναι κατασκευασμένα για νυκτερινές πτήσεις:
«Εμείς στείλαμε, αν και νύχτα, το μοιραίο ελικόπτερο να ανιχνεύσει αυτόν τον βράχο. Ήταν περίπου κατά τις 5.30 π.μ. που εντόπισε (το ελικόπτερο) με τους δικούς του προβολείς δέκα περίπου άτομα σ αυτόν το βράχο. Μας πέρασε αυτό το μήνυμα και επιστρέφοντας στη φρεγάτα ο πιλότος ζαλίστηκε και το ελικόπτερο έπεσε στη θάλασσα και χάσαμε τρεις θαυμάσιους αξιωματικούς στην εκτέλεση του καθήκοντος, δήλωσε ο Γ. Αρσένης.
Η πτώση του ελικοπτέρου, οι συνεχείς καταγγελίες συγγενών των νεκρών αξιωματικών, σε συνδυασμό με την επιμονή του υπουργείου Εθνικής Αμύνης να μην παρουσιάσει τα συντρίμμια του ελικοπτέρου, ερέθισε τη δυσπιστία της κοινής γνώμης και πυροδότησε μία σειρά από σενάρια:
Στη 1 Φεβρουαρίου 1996 η εφημερίδα «Απογευματινή» αποκαλύπτει εμπιστευτικό σήμα του πιλότου του ελικοπτέρου που έστειλε στις 4.49 τα ξημερώματα της 31ης Ιανουαρίου. Ο πιλότος ανέφερε κατά λέξη προς τη φρεγάτα «Ναυαρίνο»: «Έχω ένδειξη master caution (γενική ηλεκτρονική βλάβη), emergency (κίνδυνος)».
Σύμφωνα με τους ειδικούς, η ένδειξη master caution σημαίνει ότι είτε το ελικόπτερο δέχεται ηλεκτρονική παρεμβολή, είτε ότι υπάρχει μηχανική βλάβη, οπότε και ανάβει το αντίστοιχο λαμπάκι. Αμέσως μετά, όμως, ο πιλότος προσθέτει: «αλλά το λαμπάκι δε δείχνει τίποτε».
Το δημοσίευμα αυτό, το οποίο όσο γνωρίζουμε δεν έχει διαψευσθεί, ενίσχυσε τις φήμες περί ηλεκτρονικής παρεμβολής που οδήγησε το ελικόπτερο στο βυθό της θάλασσας. Όμως οι συσκευές ηλεκτρονικού πολέμου των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων δεν κατέγραψαν ουδεμία παρεμβολή, ούτε και υπήρξε άλλο στοιχείο που να συνηγορεί σε αυτήν την εκδοχή.
Ένα δεύτερο σενάριο αναφέρει ότι το ελικόπτερο κατερρίφθη κατά λάθος από ελληνικά πυρά, όταν ο πιλότος άθελά του το οδήγησε εντός ακτίνας δράσης των αυτοματοποιημένων πυροβόλων «Φάλαγξ», που διαθέτουν οι φρεγάτες του Πολεμικού Ναυτικού. Τα πυροβόλα αυτά ενεργοποιούνται αυτόματα, όταν ένα ιπτάμενο αντικείμενο (π.χ. πύραυλος) πλησιάζει σε μία ορισμένη απόσταση μία φρεγάτα.
Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία ένδειξη που να επιβεβαιώνει αυτήν την εκδοχή, εκτός, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι, από την επιμονή όλων των υπουργών Αμύνης να μη δοθούν στη δημοσιότητα ευκρινείς φωτογραφίες των συντριμμιών του ελικοπτέρου.
Το κυρίαρχο, όμως, σενάριο παραμένει αυτό της κατάρριψης του ελικοπτέρου από τους Τούρκους καταδρομείς που βρίσκονταν στο νησί. Την άποψη αυτή ενίσχυσαν οι εικόνες που μεταδόθηκαν μετά την ανάσυρση του ελικοπτέρου από το βυθό, που έδειχναν μία σειρά οπών στο κυρίως σώμα του σκάφους.
Σύμφωνα με την εξήγηση που δόθηκε, επρόκειτο για υποδοχείς μπουλονιών τα οποία έσπασαν κατά την πρόσκρουση του ελικοπτέρου στο νερό.
Το διπλωματικό παρασκήνιο στην Ουάσιγκτον
Η νύχτα αυτή απετέλεσε σημείο καμπής για την ελληνική πολιτική στο Αιγαίο. Όσοι χειρίστηκαν την κρίση και, ειδικά, ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, που ευχαρίστησε την αμερικανική πλευρά μέσα στο Κοινοβούλιο και ο υπουργός Εξωτερικών, Θεόδωρος Πάγκαλος, δέχθηκαν σφοδρές επικρίσεις, ενώ δεν ήταν λίγοι όσοι μίλησαν για εθνική μειοδοσία.
Σύμφωνα με πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, το απόγευμα της 31ης Ιανουαρίου 1996, κατά τη διάρκεια δεξίωσης στη Γερουσία των Η.Π.Α., Αμερικανοί επίσημοι διοχέτευαν την πληροφορία ότι τις προσεχείς ώρες οι Τούρκοι θα καταλάμβαναν ελληνική βραχονησίδα στην περιοχή των Ιμίων.
Το γεγονός κατεγράφη από παριστάμενους Έλληνες διπλωμάτες και στρατιωτικούς, οι οποίοι ενημέρωσαν την Αθήνα τηλεγραφικά και τηλεφωνικά και συγκεκριμένα από τον τότε Επιτετραμένο της ελληνικής πρεσβείας στην Ουάσιγκτον, Κ. Κοκώση.
Η πληροφορία διοχετευόταν, αφού είχε προηγηθεί η προσωπική διαμεσολάβηση του τότε προέδρου των Η.Π.Α., Μπιλ Κλίντον, η οποία είχε θεωρηθεί «επιτυχής». Το πώς η πρωθυπουργός της Τουρκίας, Τανσού Τσιλέρ, βρήκε το σθένος να προχωρήσει στην κατάληψη των μικρών Ιμίων, μετά την παρέμβαση του προέδρου των Η.Π.Α., παραμένει ακόμη αναπάντητο.
Στη 1 Φεβρουαρίου 1996, ημερομηνία ανακοίνωσης της λήξης της κρίσης, ο τότε εκπρόσωπος του Σταίητ Ντηπάρτμεντ, Νίκολας Μπερνς, κατά την τακτική ενημέρωση Τύπου, δηλώνει προκλητικά ότι: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες από σήμερα δεν αναγνωρίζουν ελληνική κυριαρχία στη βραχονησίδα Ίμια», συμπληρώνοντας ότι το ίδιο ισχύει «για μία σειρά νησάκια κατά μήκος των ακτών του Ανατολικού Αιγαίου, τα οποία έχουν το ίδιο καθεστώς με τα ΄Ιμια και δεν είναι μεγαλύτερα από το κτήριο του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών».
Ο Ν. Μπερνς απαντώντας σε ερωτήσεις Ελλήνων ανταποκριτών αρχικά παραδέχθηκε ότι υπάρχει λίστα με ονόματα βραχονησίδων. Ο θόρυβος που προεκλίθη τότε στην Ελλάδα, αλλά και σε κύκλους της ομογένειας, την επομένη ανάγκασε το Ν. Μπερνς να ανακαλέσει τη δήλωση περί λίστας, όχι όμως και τη δήλωση περί μη αναγνώρισης της ελληνικής κυριαρχίας στα Ίμια.
Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Ν. Μπερνς απαντώντας σε επίμονες ερωτήσεις δήλωσε κατ΄ επανάληψη ότι οι Η.Π.Α. δεν αναγνωρίζουν στα Ίμια ούτε τουρκική κυριαρχία, ονομάζοντάς τα, όμως, με το όνομα που τα νησιά είναι γνωστά στην Τουρκία, δηλαδή ‘Καρντάκ’.
Σημειώνεται ότι η κυβέρνηση Σημίτη ουδέποτε διαμαρτυρήθηκε για τη δήλωση Μπερνς περί μη ελληνικής κυριαρχίας στα Ίμια, παρά το ότι, μέχρι εκείνην τη στιγμή, σταθερή θέση των Αμερικανών για την κρίση ήταν ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν παίρνουν θέση. Ελλάδα και Τουρκία είναι σύμμαχοί μας και οφείλουν να παρακαθίσουν σε συνομιλίες για την επίλυση των διαφορών τους».
Το νομικό καθεστώς των Ιμίων
Η Μαρία Γαβουνέλη, δικηγόρος και επιστημονική συνεργάτης του Ελληνικού Ινστιτούτου Διεθνούς και Αλλοδαπού Δικαίου, σε μελέτη της για το νομικό καθεστώς που διέπει τις νησίδες των Ιμίων αναφέρει:
«Την επαύριο του επεισοδίου στις νησίδες Ίμια στις 30/31 Ιανουαρίου 1996, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών σημείωνε επισήμως ότι εξαιτίας της απουσίας συνολικής διμερούς συμφωνίας μεταξύ των δύο χωρών…υπάρχουν εκατοντάδες μικρά νησιά, νησίδες και βραχονησίδες στο Αιγαίο…[των οποίων] το καθεστώς παραμένει αδιευκρίνιστο, ανακοίνωνε δε ότι προχωρά στην εκπόνηση νομικής μελέτης για το καθεστώς των σχηματισμών αυτών.
Τα νησιά αυτά συνιστούν terra nullius, είναι αδέσποτα και ως εκ τούτου αποτελούν γκρίζες ζώνες κυριαρχίας. Η επίσημη τουρκική θέση εμφαίνεται σε μία στρατιωτική έκθεση, σύμφωνα με την οποία: ‘…τα νησιά του Αιγαίου που δεν αναφέρονται σε καμμιά συνθήκη και δεν κατελήφθησαν από την Ελλάδα κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων, καθώς και τα νησιά, νησίδες και βραχονησίδες που βρίσκονται σε απόσταση μικρότερη των έξι μιλίων από τις τουρκικές ακτές ανήκουν νομίμως στην Τουρκία, διάδοχη χώρα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας…
Η Τουρκία διατηρεί κυριότητα επί των νήσων αυτών, με την εξαίρεση αυτών που δόθηκαν στην Ελλάδα με το άρθρο 12 της Συνθήκης της Λωζάννης’ [Κούρκουλας 1997].»
Terrae nullius - αδέσποτα εδάφη
Ο κύριος τρόπος απόκτησης τίτλου κυριότητας επί εδάφους παραμένει, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, η κατάληψη [Ρούκουνας 1982: 30-48]. Η έννοια του αδέσποτου εδάφους χρησιμοποιήθηκε προεχόντως για να δικαιολογήσει νόμιμο τίτλο επί των προσφάτως ανακαλυφθέντων εδαφών της Αμερικής και της Αυστραλίας, κατά την εποχή των ανακαλύψεων.
Σήμερα, χρησιμοποιείται ενίοτε για βραχονησίδες στη μέση του ωκεανού, που αποκτούν ξαφνικά ιδιαίτερο πολιτικό και οικονομικό ενδιαφέρον λόγω της στρατηγικής τους θέσης. Κλασικά παραδείγματα αποτελούν η ακατοίκητη βραχονησίδα Rockall στη μέση του Ατλαντικού [Symmonds 1982] και τα εντόνως αμφισβητούμενα νησιά Nansha ή Spratly στη Νότια Θάλασσα της Κίνας [Joyner 1998: 193-236].
Με πάνω από 2.000 χρόνια χαρτογραφημένης ιστορίας, το Αιγαίο Πέλαγος είναι μάλλον απίθανο να περιλαμβάνει τέτοια αδέσποτα εδάφη.
Μετά τις αξέχαστες δηλώσεις του Έλληνα πρωθυπουργό στην βουλή “Ευχαριστούμε τις Ηνωμένες Πολιτείες ” ο Λευκός Οίκος στις 16 Φεβρουαρίου 1996, ανακοίνωσε, ότι κ. Σημίτης θα επισκεφθεί την Ουάσιγκτον στις 9 Απριλίου, για συνάντηση με τον Αμερικανό Πρόεδρο.
Με βάση τις παραπάνω εξελίξεις, είναι πρόδηλο, πως κάτω υπό την πίεση της κρίσης στα Ίμια και την απειλή του πολέμου, η Ελληνική πλευρά αποδέχθηκε την αμερικανική πρόταση, που βασικά υπέδειξε ο κ. Χόλμπρουκ.
Με το πέρας της κρίσης, ο. Χόλμπρουκ φιλοδοξούσε να επισκεφθεί Αθήνα και Άγκυρα, για να την υλοποιήσει. Ο κ. Πάγκαλος, όταν συνειδητοποίησε τι επρόκειτο να συμβεί, δεν τον δέχθηκε. Τον κήρυξε ανεπιθύμητο. Έτσι, η επίσκεψη Χόλμπρουκ ματαιώθηκε.
Ακολούθησε, όπως είδαμε, η ιστορία της κατασκευασμένης Νότας του Σταίητ Ντηπάρτμεντ, η οποία κατέρρευσε. Στη συνέχεια, η δήλωση Κλίντον, με τα γνωστά επακόλουθα. Και αφού εξαντλήθηκαν όλες οι μεθοδεύσεις, αποφασίστηκε η επίσκεψη Σημίτη στις Ηνωμένες Πολιτείες, που έριξε άπλετο φως στα τεκταινόμενα. Ο Πρωθυπουργός κ. Σημίτης ξεκαθάρισε πλήρως την όλη εικόνα.
πηγές ; multiblogs..& greeknewsonline..,video-youtube
greece.gif
Μακάρια η χώρα που δέ χρειάζεται άλλου ήρωες
Χριστόδουλος Καραθανάσης
Παναγιώτης Βλαχάκος
Έκτορας Γιαλοψός
Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2009
Δείγμα Homo Sapiens
Marko Kocevar
Γεννήθηκε στο 1956 στη Λιουμπλιάνα. Σπούδασε Αρχιτεκτονική και ξεκίνησε την καριέρα του ως γελοιογράφος στην σατιρική εφημερίδα Pavliha. Από το 1990 συνεργάζεται με την καθημερινή εφημερίδα Delo της Λιουμπλάνα. Ακόμα είναι εικονογράφος και σχεδιαστής. Σκίτσα του έχουν δημοσιευτεί σε τρία βιβλία και είναι επίσης, συγγραφέας πολλών παιδικών βιβλίων.
Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2009
Έχετε καλλιτεχνικό οίστρο?
http://www.canon.com/c-park/
Στην παραπάνω ιστοσελίδα θα βρείτε πάρα μα ΠΑΡΑ πολλά μοντέλα που θα μπορέσετε με λίγο χαρτοκοπτική, λίγη κόλλα και πολύ χρόνο και υπομονή να δημιουργήσετε για εσάς! τα παιδιά σας ή τους φίλους σας... μάλλον όχι τους δικούς μου :)
Θα παραθέσω και φωτογραφία του θέματος "Πήγασος" που έκανα όταν είμουν άρρωστος και διέθετα χρόνο και υπομονή και μπόλικη κόλλα :)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)